Havza Haber Ajansı'nın haberine göre bu yazıda Ayetullah Şirazi'ye göre Hz. Ali'ye sevgi besleme konusu ele alınacaktır.
Hz. Ali'ye (a.s.) duyulan sevgi, günahları görmezden gelmek veya dini yükümlülükleri terk etmek için bir gerekçe olabilir mi? Bazı kişiler, rivayetleri yanlış yorumlayarak Ehl-i Beyt'e (a.s.) duyulan sevginin amelin yerini aldığını veya insanı dini sorumluluklardan muaf tuttuğunu ileri sürüyor. Ayetullah Hairi Şirazi'nin bu konudaki açıklamaları söz konusu soruya ışık tutuyor.
Ehl-i Beyt'e (a.s.) duyulan sevginin günah işlemeye izin verdiği düşüncesi büyük bir yanılgı ve haksız bir iftiradır. Masum İmamların hiçbiri böyle bir izin vermemiştir. Çünkü bir insanın temizlik ve doğruluk yolunda ilerlerken tağutun velayetine girmeden günaha yönelmesi mümkün değildir.
Gerçekte insan, her zaman Allah'ın velayeti ile tağutun velayeti arasında seçim yapmak durumundadır. Tağutun velayetinin mutlaka sıra dışı veya dikkat çekici bir görünüm taşıdığı düşünülmemelidir. Bir kişi nefsinin arzularına uyduğu ve gıybet gibi bir günah işlediği anda tağutun velayeti altına girmiş olur. Başka bir ifadeyle, günah işlendiği anda insan üzerinde hakimiyet kuran unsur nefis olur.
Bununla birlikte, Allah'ın velayeti yolunda ilerleyen ve gönlünde Hz. Ali'ye (a.s.) duyduğu sevgiye sıkı sıkıya bağlı olan bir kişi zaman zaman hata yapabilir veya günaha düşebilir. Ancak bu hata onu ana yoldan çıkarmaz ve tamamen yıkıma sürüklemez. Çünkü gerçek mümin, günah işlediği anda rahatsızlık ve pişmanlık hisseder, ardından Allah’a yönelir.
Bu kişiler hakkında şöyle buyurulmuştur:
"Ali sevgisi öyle bir iyiliktir ki onunla birlikte işlenen günah zarar vermez."
Bu ifade, şeytanın vesvesesiyle karşılaştıklarında Allah'ı hatırlayan ve hemen gerçeği gören kimseleri anlatmaktadır.
Burada kastedilen, Ehl-i Beyt sevgisinin insanın kalıcı bir sapkınlığa düşmesini engellemesi ve mümine hızlı bir dönüş ve tövbe imkanı sağlamasıdır.
Allah'ın velayeti altında bulunan bir kişinin günah işleyebileceği, ancak günahın onu tamamen yıkamayacağı yönündeki ifade de bu anlamı taşımaktadır. İlahi velayet onun iç dünyasında hakimiyetini sürdürdüğü için hata yaptığında vicdanı sarsılır, pişman olur ve tövbeye yönelir.
Bazı rivayetlerde geçen "Ali sevgisi öyle bir iyiliktir ki onunla birlikte işlenen günah zarar vermez" ifadesi, Hz. Ali'ye (a.s.) duyulan sevginin namazın yerini aldığı veya günahları helal kıldığı anlamına gelmez. Bu yorum, rivayetin yanlış anlaşılmasından kaynaklanmaktadır ve dini bir kuralı ifade etmemektedir.
Hz. Ali'nin (a.s.) gerçek seveni günah üzerinde ısrar etmez. Çünkü sevgi, insanı hatalar karşısında duyarlı hale getirir ve günahın onun benliğinde kök salmasına izin vermez. Böyle bir kişi hata yaptığı anda telafi ve ıslah yoluna yönelir ve gönülden, "Ya Ali, beni arındır ve temizle" diye niyaz eder.
Sonuç olarak Ehl-i Beyt sevgisi, insanı dini yükümlülüklerden muaf tutmaz; aksine onun iç dünyasını dönüştürür. Bu sevgi, insanın kalbinde arınma, dönüş ve tövbe bilincini canlı tutar. Aşığın, efendisinin inayeti sayesinde kirlerden kurtulup temizlenmesi gibi, Ehl-i Beyt sevgisi de insanı günahı meşrulaştırmaya değil, manevi arınmaya yöneltir. Bu nedenle Hz. Ali'ye (a.s.) duyulan sevginin insanı, günahı haklı göstermeye değil, temizliğe ve kemale taşıdığı söylenebilir.
yorumunuz